Leczenie infekcji

Wszystkie rany, nawet pooperacyjne, są kolonizowane przez różne bakterie tlenowe i beztlenowe.1 Jednakże, obecność bakterii w ranie nie jest z natury szkodliwa – infekcja występuje tylko wtedy, gdy obciążenie biologiczne nie może być opanowane przez gospodarza.2

Obciążenie biologiczne rany dotyczy obecności w niej bakterii konkurujących o ograniczony dopływ tlenu i substancji odżywczych, co stwarza obciążenie dla procesu gojenia się rany.

Obciążenie biologiczne jest czymś więcej niż tylko ilościową oceną liczby bakterii obecnych w ranie; różnorodność, zjadliwość i interakcja organizmów są także ważnymi czynnikami negatywnego wpływu mikroorganizmów na ranę.

Toksyny uwalniane przez niektóre bakterie, takie jak Pseudomonas aeruginosa, są znane z tego, że wpływają na postęp gojenia. Spowolnione gojenie rany przejawia się wydłużoną reakcją zapalną, zmianami w syntezie i odkładaniu się kolagenu, opóźnionym nabłonkowaniem oraz zmianami w ściąganiu się rany.

Kiedy infekcja utrudnia proces gojenia rany, w podjęciu decyzji o interwencji pomóc może ocena tempa gojenia oraz objawów infekcji.

Według dokumentu Europejskiego Towarzystwa Leczenia Ran „Postępowania z infekcją ran” z 2006 r. zasadami postępowania z infekcjami są: 3

  • „Zapewnienie środowiska promującego szybkie gojenie
  • Minimalizacja stosowania środków przeciwbakteryjnych, które mogą działać niekorzystnie na komórki ludzkie
  • Właściwie stosowanie środków przeciwbakteryjnych, aby ograniczyć selekcję szczepów odpornych
  • Ograniczanie użycia środków ogólnoustrojowych do przypadków, gdy są szczególnie wskazane
  • Unikanie miejscowego uwrażliwiania lub reakcji alergicznych"

Ważny jest wybór opatrunku, aby zminimalizować ryzyko rozwoju infekcji. „Decyzją należy podejmować na podstawie tego, czy opatrunek:

  • kontroluje zwiększony wysięk
  • usuwa tkankę martwiczą
  • zmniejsza nieprzyjemny zapach
  • przylegania do miejsca i kształtu rany
  • wspomaga przygotowanie łożyska rany
  • zaspokaja oczekiwania pacjentów
  • oraz osiąga cele leczenia”.

1) Bowler P (1998). The anaerobic and aerobic microbiology of wounds: a review. Wounds 10(6): 170-8.
2) Bowler PG, 2003. Progression towards healing: Wound Infection and the Role of an Advanced Silver-Containing Hydrofiber® Dressing Ostomy Wound Management 49: (8) Suppl. 2-5.
3) Vowden P, Cooper RA. An integrated approach to managing wound infection. In: Moffatt CJ, R Cooper, B Gilchrist, F Gottrup, D Leaper, R Pratt, and P Vowden, eds. European Wound Management Association (EWMA). Position Document. Management of wound infection. London: MEP Ltd; 2006:2-6.